Max's Column aug/sept 2016

Logo Rio OS 2016Column van Max. (augustus – september)

Medailles en achterban

Beste zeilvrienden;

Als je de afgelopen weken naar buiten keek zou je het niet gezegd hebben, maar de zomer is alweer even voorbij. En wat voor een zomer, in ieder geval eentje die overladen was met mooie sport.
We kijken natuurlijk terug naar de resultaten in Rio en maken een diepe buiging voor “onze zeilers” Marit en Dorian, wat een kanjers!
Dat gezegd hebben vragen we ons natuurlijk meteen af of “we” ook echt tevreden zijn met de resultaten van de gehele Olympische zeilploeg.

Resultaten en toekomst
Zelf denk ik dat de verwachtingen bij het NOC*NSF en de sportbonden veel hoger waren, maar die spreken dat niet hard uit. Kreten als dat 20% van alle gouden medailles uit het zeilen komen en dat we na ruim 80 jaar weer een historische gouden zeilplak hebben doen mij altijd een beetje grijnzen.
Ze maken mij niet wijs dat ze op niets meer had gerekend dan de prachtige plakken van Marit en Dorian. Het is toch een teken aan de wand dat er 80 jaar zit tussen de gouden plak van Marit en die van Daan Kagchelland tijdens de OS Berlijn in 1936! Ik vind dat bijzonder verontrustend.

Eigenlijk zag ik zelf kansen bij de Nacra met Mandy en Coen, altijd kansen met EK winnaar Pieter-Jan in de Finn en natuurlijk Lillian op de RS:X en Rutger in de Laser Standaard, wat dat betreft valt het resultaat dus tegen. De 470 meiden Afrodite en Anneloes daarentegen hebben in mijn ogen boven verwachting gepresteerd en verdienen een vette pluim. Over de 49erFX zal ik mij niet uitlaten, dat zou gekleurd zijn, dus dat moeten anderen doen.

Al met al is er veel werk te verzetten voor Tokyo, Japan in 2020 en zullen de teams weer hard aan de bak moeten. Gelukkig gaat Marit door en hebben we achter haar wat aanstormend talent met Maxime Jonker als grootste troef. Veel dames zijn het er niet, dus we moeten echt koesteren wat we hebben. In de Finn weet ik het niet. Ik hoor geruchten dat Nicolas Heiner in zou stappen. Prima, maar ook weer slecht één vis in deze talentvijver.

Natuurlijk gaat het 470 A-Team door en datzelfde zou je denken in de 49erFX, beide Teams zijn nog jong en vol energie, maar ook hier is nauwelijks competitie om te zorgen voor de beste afvaardiging bij de OS. De Nacra is nog even afwachten, terwijl Lillian in de RS:X hopelijk nog een periode doorgaat. Ook daar zit op dit moment slechts één talentvolle dame achter.

Kortom; het is dun gezaaid met de talenten in Nederland en mag er de komende jaren niet veel fout gaan of we staan met een ‘mager cluppie’ in Japan. En er moet ook hard gewerkt worden om de huidige jeugd klaar te stomen voor de Spelen in Tokyo.

Ouders en familie
Wat mij verder opviel tijdens de Spelen zijn de positieve invloeden van familie en vrienden op de sporters. Iets dat Bonden verafschuwen. Ze houden het liefst de invloed van familie en vrienden ver van de sporters weg.

We weten echter hoe ‘warm’ Dorian het thuis heeft en dat broer Roelof van onschatbare waarde is voor Marit. En onderschat bij haar ook de invloed van beide ouders niet. Ook het historisch goud van Sanne Wevers op de balk bij het turnen werd behaald onder vaderlijke coaching. Bij de zilveren plak van Nouchka Fontijn bij het boksen, stond levenspartner Abdul Fkiri in de hoek met de spons en handdoek.
Familie en vrienden blijken telkens weer belangrijk in de topsport en daar zou ik wel eens wat meer erkenning voor willen zien bij de diverse sportbonden.

Nee, dan is er Maurits Hendriks, die de sporters en sportliefhebbers een Nationale domper bezorgd door eerst de sporters die geen medaille hebben gehaals naar huis te sturen en achteraf te roepen hoe ontevreden hij wel niet is met het aantal behaald plakken. Een regelrechte belediging aan het adres van de sporters en medaillewinnaars en tegelijk een diskwalificatie van zichzelf.
Wat de beste man vergeet is dat Nederland helemaal geen grote sportnatie is en er, onder zijn leiding, veel te weinig geld voorhanden is om de ambitie te mogen hebben die hij voor de Spelen steeds uitsprak. Ook hier snel verjongen zou ik zeggen.

Het is niet het NOC*NSF, niet de overheid, niet het koningshuis,... maar de sporters en hun families die al die prachtige prestaties binnenhalen. Dat is pronken met andermans veren!

Het succes begint niet als je onder de hoede van de Bond komt of op het laatste moment in handen van Hendriks Team NL.
De basis voor alle prestaties wordt net na de wieg gelegd, waar ouders hun kinderen helpen talent te ontdekken en het samen met hen ontwikkelen. Nagenoeg altijd meestal op eigen kosten. Binnen het gezin groeit de mentaliteit om te winnen, binnen de opvoeding ontdekken onze sporters de juiste discipline.
Later gaan instanties en een over het paard getilde Chef de Mission’s er dan met de resultaten vandoor...

Overheid en Bonden zouden dus aan de basis moeten staan van niets anders dan faciliteren, faciliteren en nog eens faciliteren; geld, veel geld, professionele ondersteuners en alles alleen maar in het belang van de sporters. Maar vooral ook een goede beloning en een gedegen carrièreplan op de plank leggen om na je gouden, zilveren of bronzen plak in een maatschappelijk vangnet te voorzien. Op die manier worden ook de ouders beloond voor alle energie en geld die zij in de sportcarrière van zoon of dochter hebben gestoken.

Zonder echte beloning geen echte toppers
We moeten juist heel erg trots zijn op wat de atleten hebben weten te presteren. Wat mij betreft is dat zelfs presteren tegen de stroom in.

Want zolang we het Nederlandse calvinisme houden en onze kanjers niet goed willen belonen zullen we in dit land nooit de juiste sportmentaliteit ontwikkelen. Als je wint wil je echt beloond en geholpen worden.

Als dit niet veranderd, blijft sport in Nederland hangen in een vergaand hobbyisme met soms hele sterke individuen die, gesteund door een nooit aflatende achterban, de medailles voor ‘ons’ Team NL binnenslepen. Voetbal, tennis, F1 en golf zijn uitzonderingen, maar dit zijn ook geen Olympische sporten.

Zorg voor breedtesport en ga die toppers en hun eigen achterban nu eens koesteren en goed belonen. De talentvijver en de medaillespiegel groeit dan vanzelf.

En oh ja, als we diezelfde mentaliteit nu in de politiek ook eens zouden toepassen dan krijgen we wellicht ook eens een echte topper als premier, voor die paar rotcenten komen de echte goeie hun bed immers niet eens uit.

Max Blom Sr.

Voorzitter NPJ
© 2013 NPJ - Design EQworks